Tuesday, December 12, 2017

गोष्ट असेल छोटीशी ..

गोष्ट असेल छोटीशी ..
पण त्याचीही कथा करतील..
तु सुस्कारे सोडशील साधे..
लोक त्याचीही गाथा करतील ..१

शिस्तभंगाचे कलम
लागेल तुझ्या बटांना ...
कारणे दाखवा नोटीस..
देतील तुझ्या व्यथांना २

तुझ्या हातांची थरतर..
लोक चवीने चघळतील ..
हातांच्या सुरुकुत्याही मग
खपली सारख्या उसवतील..३

हे बसलेच असतील..
सरल्या वर्षांचे अंतर टपण्या..
हीरव्या चुड्यावर ही
करतील बिलंदर टीप्पण्ण्या..४

लोकांची  जात  आहे ,
लावतील जीभ टाळ्याला..
सीतेने किती सोसले
कधी कळलं धोब्याला ?५

तू कपाळी नको दाखवू ..
एक सुद्धा आठी ..
लोक त्या रेषांतून सुद्धा
मोजतील आपल्या भेटी ..६

एक एका प्रश्नांनी
उसवतील अनेक गाठी..
गोष्ट माझीच असेल ..
पण तू नको आणुस ओठी..७

गोष्ट असेल छोटीशी ..
पण त्याचीही कथा करतील..
तु सुस्कारे सोडशील साधे..
लोक त्याचीही गाथा करतील ..

विनायक
२८/१२/११

Wednesday, December 6, 2017

प्रार्थना , हे कविता माये !

हे कविता माये ,

सगळ्यांचे भले कर..!
इथे खुपजण पोटुशी आहेत ....
त्यांचे भले कर...!

कुणाच्या पोटी प्रश्न दे..
तर दुसऱ्या पोटी उत्तर दे..!
तिसऱ्याला ते चुकीचे ठरवू दे!!
चौथ्या पोटी हे सगळे पटवून दे ..!
कुणी राग नावाच्या पोराला जन्म दिला
तर दुसऱ्या पोटी शांती नावाची पोरगी दे..!

इथे खुपजण लग्नाळु आहेत ..
सदाहास नावाच्या सगळ्या पोरांना ...
करुणा नावाच्या पोरींची ओळख करुन दे...!
सगळ्याना थोडं  थोडं  तोलून दे..
जमलंच  तर एकमेकात माळून दे..!

इथे काहीजण स्वप्नाळू  आहेत ..
काहींची स्वप्न लवकर पूर्ण कर..
काहींची मोठी करत.. अपूर्ण ठेव..
निराश लोकाना त्यांना भेटव..!
यांची निराशा लवकर संपव ...!

इथे खुपजण धर्मांध आहेत ..
त्यांना डोळस कर ....
'तो' नेहमीच तुमच्यासाठी लढायला येतो म्हणावे ..
तुम्ही 'त्याच्यासाठी' लढु नका म्हणावे ...!
इथे खुपजण ओळख हरवले आहेत ..
आपोआप चांगदेव झाले आहेत..!
तू कुणाला तरी मुक्ताई बनव..
तिच्या हातून पासष्टी लिहून दाखव ..

इथे खुपजण काव्याळु आहेत ..
त्यांच्या कविता लवकर कागदावर उतरवून घे ..
त्या  सगळयांना कळु दे..
अर्थ त्यांचे थोड़े फार तरी वळु दे..!!
मनातलं  सगळे तुझ्या रुपाने उतरु दे..!
सगळे सगळे तुझ्या रुपात सामव..
अन खुप सारे विषय अजुन..
असे थोडक्यातच संपव..!!!!!

विनायक

Thursday, November 23, 2017

मौन राग

तुझ्या मौन रागात
युगांच्या कथा
तुझी फकीरी
लाख मोलाची सख्या ,
माझ्या नशिबी
सुबत्तेच्या व्यथा . . !!

नक्षत्र पावसाळी
तुझ्या ओठी वसते
इथे दुष्काळ असा की
फक्त पाणी म्हणण्या
ओठां मिठी बसते.. !!

तुझ्या रौद्रभाळी
पिढ्यांची चिंता
आहे भाग्यकरंटे
कपाळ माझे
हात जोडोनी म्हणतो
पाहील नियंता

तु तस्बीरीतुनी जेव्हा
 जगी नित्य पाहतो,
तू अव्हेरले ज्याला
त्याचे मंदिर झाले ,
तुझ्या गाली बुद्ध
मिश्किल हसतो !!

समजली राधा की
मनुष्य कृष्ण  होतो,
पण अनय होणे जमले की,
कृष्ण खरा मुक्त होतो !!!

#Vinayaki

Thursday, June 22, 2017

उत्तान कविता

आधी कविता लक्षात रहायची..एकदम बरोबर ठिकाणी सापडायची..
तीच्या बटांत मिळायची..तर कधी खळीत धडपडायची..

आधी कविता मानेला हिसका देउन मस्त मुरका मारायची..
गुलाबी थंडीच्या सिगारेटचा खोटा झुरका माराय़ची ..

माझ्याकडे आली की भुकेल्या नजरेने बघायची..
अन जाताना मलाच नव्या ओळी भरवायची..

मी गेलो तीच्याकडे की हसत स्वागत करायची ..
मला परत पाठवताना,नवी उर्मी उरात भरायची..

मधल्या कित्येक दीवसात मी भेटुच शकलो नाही..
मी दार ठोठावले अनेकदा पण तीला गाठुच शकलो नाही..

अचानक कुणी म्हणाले फ़ीरते आहे ती वेड्यासारखी बाजारात..
मी धावत गेलो तिच्याकडे ,शाल पांघरुन आणले घरात..

घरी येताच हसली कशी-बशी..आणि बिलगली एकदम उराशी..
पुन्हा हसली शाल-बिल सोडुन..अन शब्द शब्द तीचा उठला पेटुन..

मला एकदम जाणवलं..मगाशी हीने हासुन मला हीणवलं..
माझ्या प्रगल्भतेला मुळापसुन हलवंल..

कविता आता उत्तान झाली ..
वणव्याने पेटलेलं तुफ़ान झाली ..

जी कविता जायची डोक्यात , ती कविता आता जाते देहात ...
हात फ़ीरवता पाठीवरती , मुके घेते छातीवरती...

मधुनच उगाच रुसुन बसते, आकाशाकडे पहाते मग्न होऊन..
ओळी सा-या नीरेसारख्या सोडुन बघत रहाते, नग्न होऊन...

मला म्हणाली या कानामागुन त्या कानामागे नख लाव..
शब्दनखांनी तुझ्या लालेलाल होयीन अशी धग लाव..

म्हणालो बये बये तुला झालंय काय?तु होतीस बरी संस्कारी..
पुन्हा पदर ढाळुन म्हणाली, हीच खरी अदाकारी..

एका मध्यरात्री उठलो मी चवताळुन..विचारले तीला घालुन पाडुन..
पुन्हा तशीच हसली स्वत:शी ,अन झोपी गेली तोंड लपवुन..

पहाटे पर्यंत मी तीच्या अनावृत्त देहाकडे अनिमिष पहात होतो..
अलंकार,भरजरी शब्द,वृत्त,मात्रा,पुन्हा द्यायचा विचार करत होतो..

जाग आली सकाळी..म्हणजे माझा डोळा लागला..
हात फ़ीरवता बिछान्यावरती..एक कागदाचा बोळा लागला..

तीने माझे विचार वाचले होते , पुन्हा तीच्यावर बंधन घालायचे..
लिहीले होते पुढे ..की तिला आता पुर्ण मुंडन करायचे..

ती विद्रुप चेह-याने चिटो-यातुन त्या बोलायला लागली..
बोलायला कसली हमसुन हमसुन रडायला लागली..

म्हणाली बलात्कारीतेला पुन्हा घरात आणणे सोपे नाही..
मी विसाउ शकेन इतके मोठे तुमचे कुणाचेच खोपे नाही..

मी सुन्न म्हणालो .."कुणी , कधी , कसे ,कुठे?"
.
.
तु अर्थ लावला तिथे, अन ’वाह’ घेतली जिथे..!!
विनायक

आत्मशोध ..४

स्वतंत्र 'मी' म्हणून जगायला ..
नक्की कधी सुरुवात केली?


अस्तित्वाची जाणीव नक्की कधी झाली ?
नाळ तुटली तेव्हा ?
अन ती नक्की कधी तुटली?
अन कशा कशाची ?
अस्तित्वासाठी आईशी ..
पहिल्यांदा खोटं बोललो ,तेव्हा सत्याशी ..
पहिल्या चोरट्या नजरेने बालपणाशी ..
पैशापायी गावाशी ..
ठरवून पाप करतना देवाशी ..


इतक्यांशी जुळलेली नाळ तुटली नेहमी ..
आता श्वासांशी असलेली नाळ तुटेल ..
तेव्हा विशेष वाटणार नाही माझे मलाच ..
अन तेव्हा नाळ जुळेल अवघ्या ब्रह्मांडाशी ,,,!!
मग इतके दिवस स्वतंत्र मी म्हणून जागून उपयोग काय ?


खरेच नाळ जुळली - तुटली नसती तर ..
आत्मशोध सुरूच नसता झाला...

विनायक

आत्मशोध ३

पुरुषत्वाची जाणीव नक्की कधी झाली ?
बाई सारखा काय रडतो विचारल्यावर ?
कि तिच्या कटाक्षाने अंगावर काटा आल्यावर ?
कि स्पर्शाने, अवयव भान आल्यावर ..
कि सारे अवयव बेभान झाल्यावर ?
कि बेभान पणाला आवर घातल्यावर ?
.
.
कुत्रा असल्याची जाणीव नक्की कधी झाली ?
कुणी कुत्रा म्हटलं म्हणून राग आल्यावर ?
कि माणसापेक्षा लाडाने पाळल्यावर?
कि पोट भरण्यासाठी कुत्तर-ओढ झाल्यावर ?
कि कुणाला कुत्र्या सारखं वागवल्यावर ..
कि शेपूट घालून गप्प बसल्यावर ?
.
.
मी पणाची जाणीव नक्की कधी झाली?
कुणी त्याच्यासारखं वाग म्हटल्यावर ?
कि त्याच्या सारखं जगत राहिल्यावर ..?
कि त्याच्यासारखं जमलं नाही तेव्हा ?
कि जगण्यात 'तो'च 'तो'च पणा आल्यावर ..?
कि सारं मीपण संपून गेल्यावर ?
.
.
.
विनायक

स्वप्नी दूर दिसावी कविता..

स्वप्नी दूर दिसावी कविता..
जाग येता उशाशी असावी कविता ..!

घोट भर कधी प्यावी कविता ..
अर्घ्य म्हणून द्यावी कविता ..!

गज-यात सखीच्या माळावी कविता ..
कज-यात तीच्या भाळावी कविता ..!

प्रेमात तीच्या सुचावी कविता..
प्रेमभंगात खरी कळावी कविता ..!

चंदनासम उगाळता झिजावी कविता ..
कस्तुरीसम न दिसता गंधावी कविता..!

जाता जाता बीजासम पेरावी कविता..
येताना फुलासम बहरावी कविता..!

अनंतीच्या प्रवासी निघावी कविता..
पोटी पुन्हा कुणाच्या अंकुरावी कविता..!!!

श्वास बनुनी हृदयी वसावी कविता..
प्राणवायू बनुनी शरीरी रुजावी कविता..!!

'मी' पणा बनुनी माजावी कविता..
नम्र राहुनी जगी गाजावी कविता..!!

पावसात अश्रूंच्या भिजावी कविता..
चांदण्यात सुखाच्या हसावी कविता..!!

मरता मरता अचानक जगावी कविता..
अन कुणाचे आयुष्यच व्हावी कविता..!!

आयुष्यगीत गाता समजावी कविता..
मरण सामोरे येता उमजावी कविता..!!
.
.
विनायक

गोष्ट असेल छोटीशी ..

गोष्ट असेल छोटीशी .. पण त्याचीही कथा करतील.. तु सुस्कारे सोडशील साधे.. लोक त्याचीही गाथा करतील ..१ शिस्तभंगाचे कलम लागेल तुझ्या बटांना ......